«فردی» انسان های پیر را بسیار دوست داشت آن ها روی علف های خنک می نشستند و حتی تکان هم نمی خوردند و نجواکنان درباره روزگار سخن می گفتند.

  بچه ها هم تو دل برو بودند . هر چند گاهی از روی شیطنت پوست درخت را می کندند تا نام شان را بر آن بنویسند با وجود این تماشای این بچه ها که خوشحال و سرحال می دویدند برایش لذت بخش بود . اما تابستان «فردی» به سرعت سپری شد در یک شب پائیز همه چیز رنگ باخت . قبلاً هرگز این اندازه سردش نشده بود . همه ی برگ ها از سرما به خود می لرزیدند . روی همه ی آن ها را لایه ی سفید و نازکی پوشانده بود این لایه خیلی زود آب می شد و قطرات شبنم مانندی که موجب درخشش آن ها در آفتاب صبح گاهی می شد از خود به جا می گذاشت . این بار هم«دانیل» بود که گفت آن ها دارند اولین یخزدگی را که نشانه ی پائیز است احساس می کنند .

  به تدریج تمام درختان و در حقیقت تمام پارک رنگش عوض شد و به جلوه گاهی درخشان و رنگارنگ بدل شده بود . دیگر به زحمت می شد برگ سبزی پیدا کرد .«آلفرد» رنگش زرد شد «بن» نارنجی روشن و «کلر» به رنگ قرمز درخشانی درآمد ، «دانیل» ارغوانی سیر و «فردی»هم آمیخته ای از رنگ های سرخ ، طلائی و آبی شده بود . همگی چقدر قشنگ شده بودند! «فردی» و دوستانش درخت را به رنگین کمانی از رنگ ها درآورده بودند «فردی» پرسید :«ببینم اگر همه ی ما روی یک درخت زندگی می کنیم پس چرا هر کدام به رنگی درآمده ایم؟»

 «دانیل» جواب دوستش را ان طور داد:«درست است که ما همه روی یک درخت زندگی می کنیم ولی هر یک از ما درک و احساسی متفاوت از آفتاب و سایه داشته ایم پس چرا نباید رنگ های گونگون داشته باشیم ؟» «دانیل» به«فردی» گفت که این گونه که این فصل شگفت انگیز پائیز نام دارد.

  یک روز اتفاق بسیار جالبی افتاد ، همان نسیمی که قبلاً آن ها را به رقص وا می داشت گوئی این بار عصبانی به نظر می رسید زیرا ساقه های آن ها به عقب و جلو می کشید و باعث می شد که بعضی از برگ ها از شاخه های شان جدا شوند و باد آن ها را با خود ببرد . برخی دیگر هم در هوا چرخان و سرگردان می شدند و به آرامی به زمین فرو می افتادند . همه ی برگ ها می ترسیدند و یواشکی از هم می پرسیدند :«چه شده است؟»

 «دانیل » به آن ها گفت:«این همان چیزی است که در پائیز اتفاق می افتد .» اکنون هنگام آن رسیده که برگ ها تغییر منزل بدهند ، بعض مردم این را «مردن» می گویند.

 «فردی» پرسید:« آیا همه خواهیم مرد ؟» «دانیل» گفت :«بله همه چیز می میرد مهم نیست چه اندازه بزرگ یا کوچک ، قوی یا ضعیف باشد . ما ابتدا وظیفه ی خودمان را انجام می دهیم خورشید ٬ ماه ٬  باد و باران را درک و احساس می کنیم  ٬ رقصیدن و خندیدن را می آموزیم و آنگاه می میریم .» «فردی» با جدیت گفت :« من نخواهم مرد ! آیا تو می میری دانیل ؟» «دانیل» گفت:«بله وقتی که موعدش فرا رسد.» «فردی» پرسید:«چه موقع موعدش فرا می رسد ؟» «دانیل» پاسخ داد:«هیچ کس به یقین نمی داند چه وقت؟».

  «فردی» دید که برگ ها همچنان فرو می ریزند فکر کرد «خوب حتماً باید موعدشان رسیده باشد .» او می دید که بعضی برگ ها قبل از افتادن به باد لگد می زدند ولی بقیه به راحتی رها می شوند . دیری نگذشت که همه ی درخت لخت شد . «فردی» گفت من از مردن می ترسم نمی دانم آن پائین چه خبر است؟» «دانیل» به او دل گرمی داد و گفت:« ما همه از آنچه نمی دانیم می ترسیم و این امری  طبیعی است. با این همه تو از این که بها ر تابستان و تابستان پائیز شد نترسیدی آن ها تغییرات طبیعی بودند پس چرا باید از فصل مرگ بترسی؟» «فردی پرسید آیا درخت هم می میرد ؟»

  «روزی بله  ٬ ولی چیزی قوی تر درخت وجود دارد و آن زندگی است که پیوسته به جا خواهد ماند و ما بخشی از آن هستیم.»

_«وقتی که بمیریم به کجا خواهیم رفت؟»

_«هیچ کس به یقین نمی داند این راز بزرگ زندگی است.»

_«آیا با آمدن بهار مجدداً باز می گردیم ؟»

_«ما نه ولی زندگی باز خواهد گشت.»

_پس با همه ی این ها چه دلیلی برای بودن ما وجود دارد؟»

  «فردی» همچنان به پرسیدن ادامه می داد:

_« اگر قرار است بیفتیم و بمیریم پس اصولاً چرا این جا هستیم؟»

«دانیل» با صراحتی که داشت جواب داد:«به خاطر خورشید و ماه ٬ به خاطر اوقات خوشی که باهم داشتیم . به خاطر سایه و انسان های پیر ٬ به خاطر رنگ های پائیزی   ٬ به خاطر فصل ها آیا همی این ها کافی نیست؟»

 آن روز عصر در سایه روشن طلائی رنگ پارک «دانیل» از شاخه رها شد هنگام افتادن هیچ تلاشی نکرد و به نظر می رسید که لبخندی آرام بر لب دارد  ٬ گفت :«فردی فعلاً خداحافظ!»

 سپس «فردی» تنها شد ٬ تنها برگ برگ مانده بر شاخه ٬!!

 روز بعد اولین برف زمستانی بارید٬ برفی نرم و سفید که به آرامی می بارید و هوا به شدت سرد شده بود .آن روز آفتاب به زحمت دیده می شد و روز بسیار کوتاه بود .«فردی»خودش را رنگ باخته و شکننده دید دائم سردش می شد و سنگینی برف را بر وجودش احساس می کرد .

  سحرگاهان بادی وزیدن گرفت و «فردی» را از شاخه جدا کرد.«فردی» اصلاً دردی احساس نکرد . خویشتن خویش را احساس می کرد که به آرامی در هوا شناور شده است وبه نرمی فرو می افتد .

  همین که فرو افتاد برای نخستین بار از سر تا پای درخت را دید ; چقدر محکم بود . یقین کرد که درخت مدت های مدیدی زندگی خواهد کرد و دانست که خودش هم بخشی از درخت زندگی بوده است و از این احساس بر خود بالید .

  «فردی» بر توده ای از برف فرو افتاد . یک نوع نرمی و حتی گرمی را احساس کرد. در وضعیت جدیدش از همیشه راحت تر بود . چشم هایش را بست و به خواب رفت . او نمی دانست در پی زمستان بهار فرا خواهد رسید ٬ برف ها آب خواهند شد . نمی دانست که وجود خشکیده اش که ظاهراً بی ثمر به نظر می رسد به آب روان خواهد پیوست و به قوی شدن درخت کمک خواهد کرد . از همه مهمتر این که او نمی دانست که در آن جا ٬ در دل درخت و در عمق زمین طرح مبهم تولد برگ های تازه ٬ آغاز شده است .